Categoriearchief: tuin

Goud op de grond

Wee de woordvoerder. Volgens een naamloze woordvoerder van de gemeente Arnhem (de Gelderlander, 2 augustus 2016) is er nu een extra service voor inwoners: de Green Bag, een grote zak met hengsels, van stevig plastic, vergelijkbaar met de big bags voor bouwafval. De Green Bag is er voor bladeren en snoeiafval. Je koopt zo’n zak bij de gemeente, je gooit ’m vol, maakt een afspraak en dan wordt die zak opgehaald. Maar extra service? Niks ervan, voorheen stonden er in de herfst bladkorven langs de weg. Grote bakken van gaaspanelen waarin je bladeren kon gooien. Je kon er vanalles in gooien, niet alleen bladeren, en dat gebeurde dan ook. Dat mocht niet. Was de buurt stout, dan kreeg de buurt eerst een gele kaart en als het tijd was voor een rode kaart, dan werd de hele bladkorf weggehaald. Triest, dat onverlaten rotzooi bij het afval gooien. Voor rotzooi is een vuilnisbak. Was een vuilnisbak. Liefst de helft verdween door bezuinigingen. ‘[VVD-wethouder] Van Gastel heeft de hoop dat de inwoners van Arnhem voortaan wel twee keer zullen nadenken voor ze hun afval op straat gooien.’ Nooit zomaar je afval op straat gooien, eerst er over nadenken. En dan nog een keer. Bij de VVD is bezuinigd op denkers.

Voor € 17,50 koop je een Green Bag, en een tweede (mits tegelijkertijd gekocht) voor € 3,–. ‘In Rheden wordt de Green Bag aangeboden voor een lager bedrag en daar loopt het goed,’ zegt Steffenie Pape, lid van de Commissie Economie, Energie en Milieu (Gemeentepagina Arnhemse Koerier, wo 19-10-2016). Dat lagere bedrag is € 2,50, ook voor de eerste zak. Bedankt voor de tip, Steffenie. ‘Het is afwachten of het in Arnhem eenzelfde succes wordt,’ vervolgt Pape. In Arnhem betaal je zeven keer meer. Wordt het een succes? Zeven keer raden. Ook mevrouw Pape is lid van de VVD.

De Green Bag is wit. Hij is ook niet Little, met zijn ene kubieke meter inhoud. Nu we het toch over George Baker hebben: van het bloedbad van Quentin Tarantino’s Reservoir Dogs is het maar een kleine stap naar de watersnoden van Bangladesh en dus kroop Baker met Douwe Bob in de studio voor een nieuwe opname van zijn hit om aandacht te vragen voor de Brinkercampagne. Die campagne draait om de Green Soil Bag, een jutezak – niet groen – met aarde en graszaden. Dek een dijk af met die zakken en uiteindelijk – is de hoop – krijg je een stevige groene dijk. Helaas zijn nog niet alle 50.000 ‘Brinkers’ verkocht (= gesponsord): ‘nog maar 9% te gaan’ en dat was bijna twee jaar geleden het laatste bericht.

Goudmijn

Blaadjes moet je ook helemaal niet weggooien. Het is goud wat er op de grond valt, althans dat wordt het als je er bladaarde van maakt. En bladaarde maak je zonder enige moeite door de bladeren te verzamelen, nat te maken en op een hoop te gooien. Schimmels doen het echte werk (en dat is een ander proces dan composteren). Om wegwaaien te voorkomen maak je je eigen bladkorf van bijvoorbeeld kippengaas en wat staken in de hoeken om het gaas overeind te houden. Die staken kun je weer van snoeihout maken of je gebruikt bamboestokken. Het kan nog eenvoudiger: vuilniszakken vullen met het blad, goed nat maken, onderin een paar gaten prikken om overtollig water te laten weglopen en dan die vuilniszakken in een verloren hoekje gooien en vergeten. Vergeten, zoals in ‘niet aan denken’. Het kan met gemak twee jaar duren voordat het bladaarde is. En dan heb je een prachtproduct waar je je compost luchtiger mee kunt maken of je aarde. Als het echt kruimelig is geworden dan kun je het gebruiken om je eigen zaaigrond te maken, door het te mengen met compost.

Bladaarde kun je maken van alle bladeren, zelfs van naaldhoutnaalden. Het maakt wel uit wat voor materiaal je gebruikt: naalden maken zure bladaarde, die goed is voor rododendrons, heide en bosbessen, terwijl loofhoutblad neutrale of basische bladaarde oplevert. De verrotting verloopt langzaam, het duurt eerder twee dan een jaar, en bij naalden al gauw drie jaar. Eikeblad verteert sneller dan beuk, maar details (en de bijbehorende meningsverschillen) bewaar ik voor een volgend stukje.

Overigens hoef je niet te wachten tot bladeren bladaarde zijn geworden. Je wilt niet uitglijden over een glibberige bladmassa op het tuinpad, dus veeg blad van het pad op de grond onder boom of plant en maak zo een laag die het leven in de grond beschermt tegen uitdroging en tegen vorst. Als je niets anders doet dan dit, is het toch de moeite waard. Voor ontsiering hoef je niet te vrezen: voor de lente goed en wel is aangebroken, hebben wormen en pissebedden de resten al de grond ingewerkt en verbeterd.

Naakt de vriezer in

Kaalgevreten hosta’s, alsof je vitrage in je tuin hebt staan, ik had er niet zoveel last van. Een beetje geknabbel en dat was het. Vlinders zag ik net zo graag als ieder ander en als rups zag ik ze zelden. Spuiten met gif of strooien met slakkenkorrels, nee, daar doe ik niet aan. En toen begon ik dit jaar met moestuinieren. Op kleine schaal, twee verhoogde bedden in de vorm van twee zelfgemaakte moestuinbakken.

Zelfgemaakte moestuinbakken van douglas-planken
Zelfgemaakte moestuinbakken van douglas-planken

Ik spuit nog steeds niet, en dat ga ik ook niet doen. Maar maatregelen bleken nodig, want de rucola, de paksoi en de net gezaaide sperziebonen verdwenen in naaktslakkenmagen, terwijl het koolwitje zich uitleefde op de broccoli. Ik ging ’s avonds met een mijnwerkerslamp (een zaklamp met een elastieken band) op mijn hoofd de tuin in en verzamelde de slakken in een leeg margarinekuipje. Dan, hup, dat kuipje in het vriesvak en ’s ochtends konden de slakkenklompjes op de composthoop. Dat werkte prima.

En de rupsen van het koolwitje, ach, volgend seizoen doe ik een netje over de koolgewassen en dan is dat probleem ook opgelost. Maar waar ik niet op had gerekend, was dat koolwitjes niet eenkennig zijn. De broccoli stond er zo treurig bij, zo kaalgevreten, dat de planten op de composthoop gingen. Toch bleef het koolwitje rondfladderen. Toen M. de rucola opnieuw zaaide, niet in de moestuinbakken maar in potten, om mij het slakkenverzamelen te besparen, heeft dat koolwitje dat goed gemerkt (en ik iets te laat). Want aan de onderkant van zo ongeveer ieder blaadje legde de vlinder minuscule eitjes, en uit die minuscule eitjes kropen piepkleine rupsjes in exact dezelfde groene kleur als het blaadje. Die piepkleine rupsjes hebben een reuzehonger, voor mij bleef voorgekauwd eten over. Dus in plaats van in een handomdraai slakken te verzamelen, moest ik nu heel nauwgezet eitjes wegvegen. Dat werkt gelukkig wel.

Waarom die slakken in de vriezer? Tja, het zijn flinke beesten en erop gaan staan vind ik akelig voor die beesten en bovendien een smeerboel. Van kreeften weet ik dat een vriesdood gezien wordt als ‘humaan’. De term vind ik raar, maar het principe goed, zijnde een enorme verbetering ten opzichte van levende beesten in kokend water gooien. Wat goed is voor kreeften – waarbij ‘goed’ natuurlijk ‘minst slecht’ is, moet goed zijn voor slakken.